Sjtil Sjtroate, door Ed Gubbels

 Tien gedichten uit de cyclus Sjtil Sjtroate 

 


pieng


ich han hüj

ee good gesjprek gehad

mit ing mieuw

ze keek mich aa

mit groeëte glimmende kroal-oge

ze pikde

de pieng oet mieng wöad

die uëver zaote lippe koame

alling de zeutigheed

is uëvergeblieëve

en d’r zank

d’r zank

sjoert in miene kraag

en kraakt

tussje mieng teng

ze vloog óp

in de sjtrakke blauw lóf

woar inins voet

noom mieng ieëland mit

en brach dich doavuur trük


nieëvele


troag

trekke breëkbaar nieëvele

langs de grieës gieëvele

langs ziepe

kanjele

en rije greun dreksbek

de sjtilte weëd veulbaar

de tek van de beum

weëve diffuse zjwatte netwerke

de lampepöal

wane zich verzjwómme bakes

in ing sjpegelgladde

grauw zieë

nieks mieë

dat zich nog weëgt

in dit intense geluid van de sjtilte




kirksjtroat


de sjteëkende zon

brent löaker in de roeë klinkere

inne vale bastaard

mak zich

mit d’r sjtats tussje de poeëte

tikkend oet d’r sjtub

de vuëgel zjwiege

de beum haote d’r oam i

’t broen hoot

van de krakende kirkduur

lut mar winnig los

gebroake noeëte

van inne dreuvige örgel

inne zjwatte cilinder

witte blómme

ing dun zjwaad wierook

flarde va zalvende wöad…

…en de sjteëkende zon brent



gezichsbedrog


de vergriesde klam wermde

van inne verreënde meidaag

hink nog in de lóf

de glaze hoeser

rije zich anee

’t zatte greun

hink verlore an de tek

mieng gedanke

haote zich koesj

miene blik

sjprik wöad

die ginne kan huëre

missjien de lüj

hinger ’t glaas

mar hun rugke

geëve gee antwoad

ich loop wier

noa ’t punt

woa de glaze lijne

beijee kómme


 


’t noajoar en ich

same

óp inne bónkbroene teppich

inne gobelin

va blaar en tek

krakende tek

in mieng oge

gesjtapeld ’t birkegeël

in mieng oere

bulderend d’r wink

óp mieng tóng

d’r sjmaak van de

knapperig zaote herfslóg

in mieng naas

de prikkeling van

vergankelijke muffe busjlóg

en óp mieng hoeëd

de ieësjte tinteling van

d’r aakómmende winkter

same

ich en ’t noajoar


d’r horizon vuurbei


langs d’r geële

durchzichtige busjrank

weëd de hoeëd

in vieëfvoud oape gerieëte

de frissje broen vore

zint bezieënd mit

inne zjwatwitte puzzel

va kroas en mieuwe

durchee gewórpe

durch inne roeë traktor

get wier

vette griesgrauw winktergöas

in ’t sappig greun

en d’r wink

d’r wink

hat vrij sjpel

drieëg mien gedanke voet

wied voet

uëver d’r puzzel de vuëgel de velder

langs miene ege sjatte

vuurbei d’r horizon




late lampe

ónger ’t blauw lich

va late lampe

ving ich blink

d’r weg

d’r weg noa heem

d’r weg noa dich

nog effe

bónkte tekste kieke

en da

wil ich nieks mieë

alling nog mar

loestere noa diene oam

mich lave an diene nektar

en pas

mörgevreug

wer kieke

noa de oetgebluste lampe

die sjtil wade

óp de nuie nach


zóndig


de beum

zint ómlieëg gekómme

hant de zieëp

ee rose accent gegoave

d’r grieëze zóndig

sjpegelt zich

in ‘t dunne grieze water

ee paar bónkte

perrepluvlekke

probere te laache

en lope huppelend

de sjtroat oet

inne vette zescilinder

rauwelt duuster

en sjprietst ’t water

teëge de vinstere

woa ’t langzaam

ómlieëg lup

noa de rose zieëp



zóndigmiddig

november

ee kaod zönke

truk lang sjattes

óp de geël blaar

ee klee hundje

bletsjt teëge nieks

teëge de leëgte

de hingergeblieëve vootsjtep

va zjwieëgende lüj

die in zjwatte jes

langs de roeë gieëvele zjweëve


inne vlieger

sjpliet de sjtilte

de zon mak ze wer tow

oane pieng en pleisters

en sjrief de littekes

ónger mieng hoeëd


de drei letste blaar

dwarrele noa de eëd




krisnach


sjtil en duuster

de sjtroat

kaod en zach

d’r sjneei

kloar en werm

’t lich in de vinstere

voetgesjtórve

de koepere klanke

van de fanfaar


oet de kirk

de zjwatte gesjtaltes

op zeuk

noa de gebórgeheed

va wegend keëtslich

en d’r ruëk

va gróffelsneel

winktereppelkes

en frisj dennegreun